Νεότερη Εποχή - Σύγχρονη Ιστορία
Τα επόμενα χρόνια το νησί παρήκμασε μέχρι το 1700 που πέρασε σε μια περίοδο ηρεμίας και ανασύνταξης. Ήδη πρωτεύουσα του νησιού είναι το Κάστρο η σημερινή Μύρινα. Το 1770 μετά τα Ορλωφικά το νησί καταστρέφεται πάλι από τους Τούρκους και άρχισε μία περίοδος διωγμών, καταστροφών και ξεριζωμού.
Το 1821 η Λήμνος λόγω της θέσης της κοντά στην Κωνσταντινούπολη δεν επαναστάτησε, αν και πολλοί Λημνιοί πήραν μέρος στον Εθνικό ξεσηκωμό και αγωνίστηκαν στη θάλασσα και στη στεριά.
Το 1854 κατά τη διάρκεια του Κριμαϊκού πολέμου έγινε μια προσπάθεια απελευθέρωσης η οποία όμως εμποδίστηκε βίαια από τον Αγγλικό στόλο.
Απελευθέρωση – Νεότερη Ιστορία
Η Λήμνος απελευθερώθηκε από τον Ελληνικό στόλο, τρεις μόνο ημέρες μετά την κήρυξη του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου.
Τη Δευτέρα στις 8 Οκτωβρίου 1912 το πρωί αρχίζει η απόβαση, υπό την διοίκηση του Ταγματάρχη Ιουλιανού Κονταράτου, στη θέση Βουρλίδια κοντά στο Διαπόρι, στο χωριό Τσιμάνδρια. Το αντιτορπιλικό Δόξα πλησιάζει πολύ κοντά για να προστατέψει τις βάρκες που μεταφέρουν το στρατό. Από τα γύρω χωριά μαζεύονται οι Λημνιοί έκπληκτοι για αυτά που βλέπουν. Το αποβατικό σώμα κατευθύνεται προς τη Μύρινα μαζί με τους Λημνιούς και με επικεφαλής τον ιερέα παπά-Κώστα Αρετό από τον Κοντιά. Από το Πορτιανού άλλη μία ομάδα Λημνιών με αρχηγό το δάσκαλο, Εμμανουήλ Ιωαννίδη, ξεχύνεται στους δρόμους. Γυναίκες και άντρες με όπλα, μαχαίρια και ελληνικές σημαίες στα χέρια, κατευθύνονται προς τη Μύρινα αφού προηγουμένως αιχμαλώτισαν, χωρίς να δώσουν μάχη, μία ομάδα 50 Τούρκων χωροφυλάκων και 280 οπλισμένων Λεριανών, στον Άγιο Δημήτρη. Τελικά όσοι Τούρκοι υπήρχαν στο νησί, μαζεύτηκαν στη Μύρινα, όπου παραδόθηκαν αμαχητί και χωρίς όρους.
Ο ναύαρχος Κουντουριώτης κατέλαβε το νησί και δημιούργησε ναύσταθμο που ήλεγχε τα στενά του Ελλησπόντου. Ο Μούδρος μετατράπηκε, ύστερα από σκληρή δουλειά των πληρωμάτων, σε πολεμική βάση και έκτοτε χρησιμοποιήθηκε ως μόνιμο ορμητήριο του Στόλου μας.
Κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου πολέμου και μάλιστα μετά το 1925 κατά την εκστρατεία της Καλλίπολης η Λήμνος έγινε Αγγλική βάση και ο κόλπος του Μούδρου χρησιμοποιήθηκε σαν ναύσταθμος του Αγγλικού στόλου.
Περισσότερα στο άρθρο μας Η ΛΗΜΝΟΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ
Το 1922 στη Λήμνο κατέφυγαν 4.500 πρόσφυγες στους οποίους μοιράστηκαν κλήροι από τα τουρκικά κτήματα και τη μοναστηριακή περιουσία.
Κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο οι γερμανοί κατέλαβαν τη Λήμνο στις 25-04-1941 και παρέμειναν στο νησί μέχρι και τις 16-10-1944.
Μετά τον πόλεμο η Λήμνος έγινε τόπος εξορίας για πολλά χρόνια.
Στη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου ο Γιάννης Ρίτσος εξορίστηκε, λόγω της αριστερής δράσης του, στο Κοντοπούλι της Λήμνου (1948). Εκεί έγραψε και την ποιητική συλλογή του «Καπνισμένο Τσουκάλι»
Σχετικά δείτε το φωτογραφικό υλικό και το συνοδευτικό κείμενο στο οπισθόφυλλο του ημερολογίου μας ΛΗΜΝΟΣ 2024).
Την εποχή εκείνη άρχισε και η μετανάστευση προς την Αυστραλία, Καναδά, ΗΠΑ, Νότιο Αφρική κ.α. και ο πληθυσμός άρχισε να φθίνει. Από τους 24.018 κατοίκους της απογραφής του 1951 μόνο 15.721 απογράφηκαν το 1981.
Σήμερα η καρδιά του νησιού χτυπάει στην πρωτεύουσα Μύρινα, απλωμένη από τον Τούρκικο Γιαλό έως το Ρωμέικο Γιαλό, από ψηλά στέκεται το επιβλητικό ενετικό κάστρο της καταφύγιο των ελαφιών ‘’φρουρών’’ του και το λιμάνι.
Θα περπατήσετε στα στενά πλακόστρωτα σοκάκια, θα ακολουθήσετε το δρόμο της αγοράς που θα σας οδηγήσει στην άλλη άκρη με τα εντυπωσιακά αιγυπτιακά αρχοντόσπιτα.
Σταματήστε για ένα καφέ, αγοράστε ντόπια προϊόντα εξαιρετικής ποιότητας : φλωμάρια, μέλι, τυριά, παξιμάδια, τα φημισμένα κρασιά της Λήμνου και φυσικά τα διάσημα ντόπια γλυκά, τα βενιζελικά.
Περισσότερα στα άρθρα μας Γαστριμαργική Εμπειρία (Μέρος 1ο) & Γαστριμαργική Εμπειρία (Μέρος 2ο)
